Van het kastje naar de muur

Zondag 2 juli 2017

Eindelijk begin ik echt m’n draai te vinden op het eiland. Nou helpt het natuurlijk ook, dat ik een fijn appartementje heb gevonden met een zwembad. Zodat ik na werk even kan plonsen in de pool. 

Ook het hebben van een eigen auto is echt fijn. Je bent een stuk mobieler. Een mooi strandje opzoeken wat afgelegen ligt, is nu geen probleem om dat op te zoeken. Elk vrij moment gebruik ik om even te gaan snorkelen en naar het strand te gaan.

Het zoeken naar een auto was wel lastig, hoor. Want er rijden een hoop slechte bakkies rond.  Lees verder

Beestenboel

Wat beleef ik hier toch een hoop!! En niet alles is positief. Ik moet eerlijk toegeven dat ik me soms echt heel eenzaam voel. Mijn hele leven heb ik achter gelaten in Nederland, vrienden, familie, mijn huis, Leiden, mijn collega’s. Ik mis iedereen!! Ik begin echt helemaal vanaf nul en dat is echt behoorlijk pittig. Maar het is echt niet zo dat ik volgende week al weer het vliegtuig terug pak, begrijp me goed. Maar het voelt alsof ik ben weggerukt uit mijn vertrouwde omgeving en helemaal weer opnieuw begin, maar dan ook nog eens in een land waar soms toch vreemde dingen gebeuren. En dat zijn nou net de verhalen die leuk zijn voor jullie… Lees verder

Huizenjacht

Het is even een tijdje geleden dat ik een bericht achter liet op mijn blog. Dat komt voornamelijk omdat ik heel druk ben. Ik snap dat dat voor iedereen uit Nederland heel ongeloofwaardig overkomt. Het motto op Bonaire is tenslotte ‘poco poco”, wat rustig aan betekent.

Maar de afgelopen weken heeft voornamelijk in het teken gestaan van het zoeken naar een appartement Van tevoren was mij in Nederland verteld dat het vinden van een appartement zo gedaan was, appeltje eitje. Nou, in de praktijk blijkt dat een stuk lastiger. Tuurlijk, je kan binnen een week een appartement gevonden hebben, maar vraag dan niet wat je voor je zuur verdiende dollars dan krijgt.  Lees verder

Feeling hot hot hot!!!

zaterdag 22 april 2017

Wat is afscheid toch vervelend. Ook al weet ik dat het afscheid niet voor altijd is, toch valt het me zwaar. Ik merk aan vrienden en familie dat het voor hen makkelijker is, maar voor mij voelt het echt alsof ik uit mijn wereld stap. De wereld in Nederland gaat natuurlijk gewoon door met werk, kinderen en wachten op de zomerzon. Maar ik voel dat ik al mijn zekerheden ga verlaten voor een onbekend avontuur. Dat maakt het afscheid zo zwaar.

In de rij voor de douane krijg ik het soms ook wel zwaar. Je merkt op Schiphol dat de meesten daar met hun man of vrouw, vriend(in), kinderen staan. Ik sta alleen. Maar naast het verdriet voel ik ook een enorme zin om het avontuur aan te gaan. Nog snel wat taxfree aankopen en dan snel naar de gate, want door de drukte van de meivakantie, heb ik lang in die “Efteling”-rij gestaan.

En daar is ie dan… het vliegtuig wat mij naar het tropische eiland gaat brengen.

Lees verder